In lectia precedenta am studiat: Pronume personale. Aplicatiile predicatului.
Astazi vom studia despre – Sufixele predicatului (Sufixele pronumelor personale) la Forma afirmativa si Timpul prezent.

Predicatul este partea principala de propozitie de care depinde existenta unei propozitii, care spune ceva despre subiect, confera acestuia o actiune, o caracteristica, o stare, o identitate sau o insușire.
In limba turca, predicatul se acorda cu subiectul la persoana si numar folosind sufixele predicative. Aceste sufixe, atunci cand sunt atasate la nume, sunt folosite pentru a desemna o profesie, o stare a unei persoane etc.

Sa studiem pronumele personale si sufixele care se unesc la nume. Alegerea sufixelor vocale respecta legea armoniei vocale.

Ben – EU ım im um üm öğretmen + im (Eu sunt profesor)
Sen – TU sın sin sun sün öğretmen + sin (Tu esti profesor)
O – El, EA X öğretmen (El, EA este profesor)
Biz – NOI ız iz uz üz öğretmen + iz (NOI suntem profesori)
Siz – VOI sınız siniz sunuz sünüz öğretmen + siniz (VOI sunteti profesori)
Onlar – EI lar ler öğretmen + ler (EI sunt profesori)

Daca un cuvant se termina cu o vocala si sufixul alaturat incepe cu o vocala, atunci se utilizeaza Y intre cele doua vocale.

Ben – EU yım yim yum yüm öğrenci + yim (Eu sunt student [-а])
Sen – Tu sın sin sun sün öğrenci + sin (Tu esti student [-а])
O – El, EA X öğrenci (El, ea este student [-а])
Biz – NOI yız yiz yuz yüz öğrenci + yiz (NOI suntem studenti [-te])
Siz – VOI sınız siniz sunuz sünüz öğrenci + siniz (VOI sunteti studenti [-te])
Onlar – EI lar ler öğrenci + ler (Ei sunt studenti [-te])